HiszpaniaWyspa Majorka

Opis

Warunki geograficzne

Archipelag Balearów stanowi przedłużenie gór Andaluzji na Półwyspie Iberyjskim, od których oddziela go podmorski rów tektoniczny, szeroki na co najmniej 80 km i głęboki na około 1,5 km. Największą z wysp, Majorkę, tworzą trzy odrębne obszary geograficzne oraz dwa
masywy przeważnie wapiennych wzgórz, biegnące po obu stronach środkowej równiny Es Pla. Północno- zachodnie wybrzeże wyspy jest zdominowane przez Serra de Tramuntana,
90-kilometrowe wąskie pasmo pokrytych drzewostanem pagórków i skalistych szczytów,
schodzących urwistymi klifami ku nierównej i pełnej zatoczek linii brzegowej. Najwyższym wzniesieniem masywu jest Puig Major (1447 m n.p.m.). Równie strome klify oddzielają od morza Serres de Llevante, pasmo nieco niższych wzgórz (najwyższe z nich zajmuje
santuari de Sant Salvador – 509 m n.p.m.) biegnące równolegle do wschodniego wybrzeża Majorki. Pod względem topografii terenu Minorka nie jest tak zróżnicowana, jak jej większa sąsiadka. Dzieli się bowiem na dwie odrębne strefy, przy czym ich odmienność nie
zaznacza się zbyt wyraźnie. Monotonię lekko pofałdowanych wyżyn z piaskowca w północnej części wyspy urozmaicają szerokie i płytkie doliny oraz pojawiające się gdzieniegdzie wzgórza, z których najwyższe to Monte Toro (357 m n.p.m.). Wstrukturze geologicznej
południowej części Minorki dominująfaliste niziny wapienne i głębokie parowy. Wybrzeże całej wyspy zdobią wspaniałe urwiste klify, wznoszące się nad skalistymi zatoczkami. Zarówno Majorka, jak i Minorka charakteryzują się umiarkowanym klimatem śródziemnomorskim,
w którym chłodne zimy należą do rzadkości. Jednakże pewne elementy aury odróżniają od siebie obie wyspy. Serra de Tramuntana stanowi dla wewnętrznych terenów Majorki swoistą barierę ochronną przed silnym wiatrem północnym, przejmuje również dużą część opadów atmosferycznych. Minorka nie dysponuje takim naturalnym górskim ochraniaczem, dlatego
jest wystawiona na oddziaływanie zimnego i suchego wiatru (tramuntana), który hula po wyspie,
sprawiając, że jej roślinność wygląda jak rozwiane włosy. Właśnie z powodu tego dokuczliwego
wiatru rolnicy Minorki od wieków wznoszą specjalne kamienne mury, by chroniły uprawy.

Główne atrakcje

Palma, stolica Majorki, to gwarne miasto o ciekawej historii, z okazałymi rezydencjami i wspaniałą gotycką katedrą. W centrum wyspy (na wschód od stolicy) rozciąga się rolnicza równina Es Pla, urozmaicona rzadko odwiedzanymi zabytkowymi miasteczkami. Z obu stron równinę ograniczają nadmorskie góry. Na zachodzie i północy urwista Serra de Tramuntana kryje piękne plaże nad uroczymi zatoczkami, m.in. cala de Deià i platja de Formentor, i osłonięte głębokie doliny. To poprzecinane licznymi ścieżkami pasmo górskie idealnie nadaje się na piesze wycieczki, zwłaszcza wiosną i jesienią, kiedy mniej grzeje słońce. Są tu malownicze wioski, takie jak Orient czy Fornalutx, oraz dwa intrygujące klasztory: w Valldemossie i Lluc. W cieniu mniej dzikich, a bardziej zielonych Serres de Llevant ciągną się zatoczki wschodniego wybrzeża aż do porośniętych sosnami cypli i średniowiecznych miasteczek na wzgórzach w północno-wschodnim rogu wyspy. Wyjątkowe bogactwo krajobrazów Majorki oraz jej łagodny klimat od XIX w. przyciągają turystów. Na wyspie od lat osiedlali się zamożni cudzoziemcy, artyści i pisarze, m.in. Robert Graves i Roger McGough. Sąsiednia Minorka, mniejsza i bardziej płaska, zachowała więcej ze swego pierwotnego wyglądu, głównie dlatego, że proces jej zagospodarowywania miał spokojniejszy przebieg. Wzdłuż brzegów tej najdalej na wschód wysuniętej wyspy w archipelagu ciągną się kurorty i osiedla willowe, z dogodnym dostępem do dzikich zatoczek, i pola uprawne od strony lądu. Ośrodki wypoczynkowe leżą w dyskretnej odległości od obu głównych miast – Maó, które jest stolicą wyspy i szczyci się wspaniałym portem, oraz czarującej Ciutadelli, najpiękniejszego miasta na Balearach. Na Minorce zachowały się liczne pozostałości z epoki brązu – stożkowate kamienne wieże zwane talayotami i taule, zagadkowe megality w kształcie litery T.